Let’s see the life better.
Let’s heal instead of wounding.
Let the world smile and let you smile.
Archive for اردیبهشت ۲۳م, ۱۳۸۹
ScribeFire – Firefox addon
پنجشنبه, اردیبهشت ۲۳م, ۱۳۸۹داستان خردمندی، ادبیات پارسی و تذکرة الاولیاء
پنجشنبه, اردیبهشت ۲۳م, ۱۳۸۹بالاخره دست و دلم به نوشتن رفت. هرچند احوالات جالبی ندارم، ولی این پست، شروع یه داستانیه که امیدوارم زود تموم نشه.
حدود 2 هفته پیش، به این نتیجه رسیدم که اون چیزی که بهش میگن “خرد” [wisdom] رو کم دارم! نه اینکه نداشته باشم ها، ولی وقتی خودم رو مقایسه می کنم با دوستانی که فقط 3-4 سال از من بزرگتر هستن، یا بدتر از اون، مقایسه می کنم با کسایی که الان حدود 50 سالشون هست، می بینم که میزان خرد من پایینتر هست. بد تر از همه ی اینها اینه که وقتی خودم رو مقایسه می کنم با قدیمی تر ها، اونهایی که الان 70-80 سالشون هست، می بینم که بسیار عقبم از ماجرا. ماجرا باز هم بدتر میشه وقتی بدونی که “ما بچه های قرن بیست و یکم، قرن انفجار اطلاعات هستیم” و تو دوره ی اونها فقط چراغ موشی بوده بعنوان اوج تکنولوژی. به قول عطار: “اینجاست که کسی گمان تواند برد که تکنولوژی را فایده نبوده است!”
نه! تکنولوژی، به خودی خود، باعث پیشرفت نمی شود. روش استفاده است که پیشرفت را باعث می شود. باشه! اما من از ابزار اطلاعاتی که داریم (بخوانید گوگل) درست استفاده می کنم. پس مشکل فقط روش استفاده از تکنولوژی نیست. این نقص در خردمندی ما نسبت به قدیمیتر ها، می تواند ریشه در میزان تجربه هم داشته باشد که حتماً دارد. پس تکنولوژی به چه درد می خورد؟ خیلی از تجربه ها را می شود خواند… خوب خیلی اش را هم نمیشود! حالا این خیلی را که نمی شود خواند چگونه جبران کنیم که برتریمان به قدیمی ها بوجود آید و پایدار بماند؟؟؟
نگاهی به روش زندگی قدیمیها، راههای زیادی برای جبران این نقص به ما نشون میده. اون قدیما که PDF و ebook و audio-book و اینها نبوده، مردم به صورت سینه به سینه این دانش (همون خردمندی) رو به هم منتقل می کردن. کسایی که سواد داشتن، ادبیات پارسی رو برای دیگران بازگو میکردن، شاهنامه خوانی داشتن برای مثال…
حالا نوبت ماست که خودمون رو بچسبونیم به این ادبیات پارسی. چیزی که توی مدرسه هامون بهش بعنوان یه زنگ تفریح نگاه می کردیم. یه درسی که باید فقط آدم ازش نمره ی قبولی بگیره! همه مون میدونیم وقتی به صورت درس-امتحان به چیزی نگاه بشه، اون هم توی اون سن، چه نتایجی داره…
چند وقت پیشترها، توی بالاترین، یکی از کاربرها -صادق خان رحیمی که خدایش حفظ کناد به سربلندی تا سالیان دراز – قسمتی از مثنوی معنوی – اگر اشتباه نکنم – را کامنت گذاشته بود و لینک به منبع هم داده بود. منبع مربوطه یک سایت است به اسم rira.ir که هر کس یا کسانی که می گردانندش، ایشان را هم خدای حفظ کناد و مقام والا دهاد. گنجینه ای است از شعر پارسی که در بر گیرنده ی همان خردمندی است که من به دنبالش بودم… حیف و صد حیف که نثر پارسی در این گنجینه نیست!
تلاش خواهم کرد این کمبود نثر را -تا حد توان- جبران کنم. فی الحال، تقدیم می شود “تذکرة الاولیاء” اثر “فریدالدین عطار نیشابوری” که جماعتی آنرا کتاب دینی/مذهبی پندارند و بسی سخت در اشتباه و غلط باشند ایشان؛ که این کتاب خردی در خود نهفته دارد بی پایان! <– اثر تذکرۀ الاولیاء خوندنه ها!
جالب است که بدانید عطار، مسلمانی سُنی مذهب بوده است…